Funkcje i uogólnianie – Klasa 2

Funkcje są podstawowym elementem, za pomocą którego tworzymy programy. Stanowią konkretną realizację ogólnej zasady rozkładu problemu na części.

Mówiąc obrazowo, funkcja jest jak magiczne zaklęcie, któremu coś przekazujemy (dane wejściowe), a ono wyczarowuje dla nas coś innego (wynik).

• Przykład bajkowy: Powiększająca magiczna różdżka, którą dotkniemy warzywo, a ona powiększy je do dwukrotnie większego rozmiaru.
• Przykład matematyczny: Funkcja pierwiastka kwadratowego, której podajemy na wejściu liczbę, a ona zwraca inną liczbę (np. dla wartości wejściowej 25 zwraca wynik 5).
• Przykład programistyczny: Funkcja polygon(n, długość), której przekazujemy na wejściu dwie liczby (liczbę boków i długość boku), a ona rysuje obraz wielokąta.

Proste funkcje bez parametrów pozwalają jedynie na wielokrotne wykonanie dokładnie tego samego kodu (np. zawsze kwadratu o takim samym rozmiarze). Funkcje mogą jednak zawierać również parametry, które wpływają na ich działanie (np. rozmiar kwadratu). Funkcje mogą wywoływać inne funkcje, a czasami nawet same siebie – takie funkcje nazywamy rekurencyjnymi.

Przy wprowadzaniu funkcji musimy umieć abstrahować – czyli pomijać nieistotne szczegóły – a następnie uogólniać kod – czyli zastępować zmienne szczegóły zmiennymi, z których później tworzymy parametry funkcji. Złożony program, szczególnie taki, w którym powtarza się podobny kod, można rozłożyć na kilka funkcji, dzięki czemu staje się prostszy i bardziej przejrzysty.